kara kalem

rezil olduk be arkadaş

2012-02-01T20:40:00.002+02:00

yani bir daha pastamı yapmak, öküz olup böğüreyim daha iyi.
ortalık battı be.
miroş belki yarı tatilde yanıma gelir dedim ama hanım pasta öğrenmeye pek heveslenmiş
bende kızımı yeniden kazanmak için ulan acilen pasta öğrenmelisin dedim.
çarşıya bi çıktımki sormayın.
mikser, karıştırma tavası, pasta kalıpları falan derken iki şişe şarabıda kolumun altına alıp,
markettende o hazır kek unlarından, puding ve krem şanti falan işte attımmı sepete.
attık arkadaş.
ondan sonra geldik eve
geldik gelmesinede aynen kutunun arkasındaki tarifi uygulamama rağmen iş nanay.
ulan nerde hta yaptım acep diye koca popomu kaşıya dururken
çaktım birden
ben bu fiyaskoyu muhtemelen şarapları kolumun altına aldığım o ilk ana bağlıyorum.
şöyle bir mantarı açıp soluyayım dememle, hani hava soğuki canım çekmiş, çüküm düşer hesabı falan
şişenin yarısını yolun ortasında memba suyu gibi götürdümmü
götürdüm anasını satayım
sonrası malum
sormayın
bu üzerimdeki ayarsızlık hiç bir kutu arkası tarife sığmadığından pastamın ön defransiyelini bozdu galiba.
yanlış okumadıysam kutuda 30 dakika 160 derecede pişirin yazıyordu ama ben kaç 30 dakika olacağında kararsız kaldığımdan üç tane otuz dakika uyguladım arkadaş.
hani kati kesin tas tamam olsun diye.
ama gelgörki
ya az oldu ya fazla
la gerçekten görmeliydiniz pasta bir şişti, ben havalara uçtum oleeey diye
ulan dakka sürmedi birden sönmesinmi.
ana avrat düz gittim tabi karışımı yapan müneccim kılıklı otobiyografiye toptan
bu sönme işine her ne kadar başka bir anlamda alışık olsamda iş fırınla koyulaşınca acayip oldum yani.

yok anam yok
bu iş beni aşar
kız miroş gelme baba pasta falan yapamıyor.
hem yollar kar kızım
künefe ye he dersen yaza gel kurban olduğum.
ühü ühü
çok özledim yavrum be seni
baban pasta yapamıyor ühü ühü

ulan pasta yapacaz diye akşam akşam iki şişe şarap bitti iyimi.
şimdi nemi yapıyorum gözleme.
ama bir türlü ayakkabı fırçasının yerini bulamıyorum
yufkanın üzerine yağ sürecemde. :)))))))))))

ve özgürlük, ve kuşlar

2012-02-01T11:06:00.000+02:00

bazen bir duvara yazıyor gibi hissederim kendimi.

sert ve silinmez bir duvar canlandırıyorum gözlerimin önünde. harflerim vücuda bürünmüş gibi bazen kafalarını vuruyorlar o sert dikel-tiye. bazende öyle hassaslaşıyor ki bünyeleri, öpüp kokluyor, sarılır gibi garip bir huzur veriyor duvarın o soğuk yüzeyi ihtiyaçlık gibi burumsu bir koku. ben ne yazarsam yazayım, yinede ne kadar yazarsam yazayım, o duvarın önünde son buluyor aynı son nefesleri. hep bir zaman anlığın da merak etmiştir, hemde gizli gizli, hemde feryat figan duvarın arkasındaki o saklı gerçekliği. ulaşılmaz değildir bilmeli ve onun için yazmak, harflerle o soğuk yüzü tırmalamak, ya yıkılırsa umuduyla güneşe uzanmak, bulutsuz bir gecede gökyüzünden yıldız toplamak, ay pırıltılarını kırpıp kırpıp üzerine serpiştirmek, duvarı dile getirir, susmaz artık duvar, onun harfleridir dengesini yitirir. muallaktadır özgürlük, mahkum koğuşunda dört duvar, soğuktur yüzü, kelimelerini bitirir.

günün birinde diye çıkmıştır yolculuğa aslında. ne çok umut biriktirmiştir zamanla, kırpılmış harflerinden, umutlar türetmiştir dört duvarında. atlılar, topraklar, binalar, insanlar, bir orman, mavidir çizdiği deniz, gökyüzü gibi mavi, bulutları bile beyaz, tımarsız sakalları gibi aktır düşenleri, harfleri susmaz, bilir ki elbet günün birinde dile gelir duvarın söyleyebilecekleri.

ve duvarlar da konuşur, yıkılmasa da bilir ve yazar

taştan olsa da kalpleri.

günün birinde

umut edelim ki

özgürlük

harflerimiz de buluşur.

yarınlarımız

bütün o duvarları unutur.

ve sizler

yarınların susturucusu olan sizlersiniz

aslında her biriniz birer duvar gibi

harflerimizle ifadeye bürünmüş olan bireylersiniz

birey olmak

eğer anlatabiliyorsak duvarları bile titretir.

eğer birlik olabiliyorsak, titretmek de ne demek,

yıkar ulan yıkar

zindanlarımızdaki onlarca yıllık meraklarımızı bitirir

ve özgürlük

ve kuşlar

aromatik

2012-01-31T23:49:00.002+02:00

bünye sazan gibi bu günlerde.
çoban salatayı şöyle soslandırıp iki tek rakı çakmayınca olmuyor be çakma dubelim.
çoban salata dedim mi, hani herkes nasıl yapar bilmem ama bak bir de ben anlatayım

iki kabuksuz domatesi küp küp doğra, bir kuru soğanıda aynı şekilde, ardından salatalık, biber, biraz aromatik olsun diye taze nane kıy biraz iri parçalı, maydonoz tuz ve limondan sonra nar ekşisi kullan üzerinde. servisi farklı yapalım biraz. bir adet yufkayı kızgınyağın içine bırakın ve deniz kabuğu gibi kızardığını ve şekil aldığını görüp, dışarı alın ve soğuyup sertleşince onu salatanızın kabı olarak kullanabilirsiniz. bir çanak biçimini alacaktır. düz bir tabak üstüne alınan yufka çanağın içine iyice harmanlanan salatamız dökülür ve üzerine zeytin yağı ve süsleme için birazda nar taneleri kullanılır. afiyet olsun conta diblem. iyi bir tarif verdik artık bi ufak gönderirsin değilmi gardaş. malum ay sonu, vezne sömestr tatilinde. ben yattım. iyi geceler pasta villam.

.

kırk helvası

2012-01-31T07:43:00.001+02:00

hayat matrak geçilecek kadar değersizdir
ama aynı zamanda hayat adam olanı seçebilecek kadar şerefsizdir
çarpanı bul
pazılı tamamla

işte sana helva
buyur burdan yak anacığım

kimi sarar mevzuyu bahsi alengirli işlerle ilgili geyik muhabbetine
kimi o geyiğin tas tamam arka budunun derdinde
tüm mecmua dergilerini toparlasan da memleketin
yinede memnun edemezsin,
üç beşe çakar almaz
koyun hesabı bile tutmaz
anam bacım olsun ama işi gücü behzat ç nin derdinde

memleket elden gitmiş umrundamı sanırsın turfandanın
sakız çiğner gibi düşürür ağzından şükür ya padişahım
ondan sonra görür elbet anyayı konyayı
iş işten geçmiştir çoktan, anlamıştır umarım artık alamanyayı

helvamız mübarek ola
tencerinize üzüm hoşafı dola
ayıpmı ettik
film çektik,
la bu seferde surçi lisan ettiysek
topunuzdan af ola

saygılar sevgiler bilimum cemaat çözümseli.

bu kayıt orta direk ucuzluğundaki kalitesiz kırmızı renkteki bir şarabın etkisi altında çekilmiş olup, yayın saati itibariyle her türlü sömestr tatilini hak etmiştir çok sayın coğrafya öğretmenim. bu kış gününde dışarıda kar yağarken ve dondurucu soğuklarda titreyen sokak çocukları tepelerindeki gri bulutlara en garezli küfürlerini ederlerken, kendi kırk helvamı kendim yapıyor olmam bir deliliğin tezahürü değil, aksine bir halk devrimi sonrasının konfeti bayramı provasıdır. yani diyorum ki kimin eli kimin cebinde gibi yaşamalı bu ülke durumuna ergeç o çocuklar bir cevap bulacaktır merak etmeyin.

bu arada karnıbahar yemeği yapacaksanız ve etrafa koku yayılmasını istemiyorsanız, ayıkladığınız ve duru suyla yıkadığınız karnıbaharları bir dakika sıcak suyun içinde tutun, kesinlikle kokusuz olacaktır mutfağınız.

hadi olmuşken bir kıyak daha geçip balık çorbası tarifi de vereyim.

bunun için 250 gram adam akıllı etli balıklardan seçim yap arkadaşım
yani somon olur, iskorpit olur falan filan işte. mümkünse kılçıkları alınmış olsun. dikkat et mümkün olsun.
bir adet rendelenmiş patates
bir adet rendelenmiş havuç
bir çay bardağı sızma yağ
kereviz yaprakları ince kıyım
maydonoz üzerini süslemek için ince kıyım
iki çorba kaşığı un, bi zahmet unu ele olurmu
bir adet limonun suyu
ve son aşamada tuz ve karabiber, arzunuza göre sallayın gitsin.

öncelikle tencereye yağ dökülür ve havuçlar kavrulur, peşine patatsler eklenir onlarda bir güzel renk değiştirinceye kadar kavrulur. bu arada iri parçalar halindeki balığınız haşlanmış ve haşlamanın o balık suyu bir kenara alınmış vaziyette beklemede kalmalıdır. nerde kalmıştık evet patatesler ve havuçlar kavrulduktan sonra iki bardak normal sıcak su, bir bardakda o kenara ayırdığınız sıcak haşlama suyu tencereye eklenir. karıştırmayı unutmayın. ardından ince kıyım kereviz yapraklarıda eklenip, limonun suyu içine boca edilir. kaynama aşamasına gelince haşlanmış balıklar ilave edilir. tuz v karabiber takviyesinden sonra bilemedin on dakika kaynatılıp servis tabağına alınır. üzerini kıyılmış maydonozla süslerseniz iyi olur vallada tillada. hadi afiyet olsun.

al işte bir yardımcı öge daha.

mutfağınızda balık yemeklerinden sonra koku kalmasını istemiyorsanız bir derin kaba su, limon suyu, defne yaprağı, tarçın çubuğu ve karanfil koyun, göreceksiniz ki mutfağınız mis gibi kokacaktır. bu olay balık kızartmalarında geçersizdir. çünkü naturel bir kokuya sahip olan kızartma olayı, aynı kurunun gaz sancısı gibidir. doğallığından ortamı esirgeyemezsiniz. iyi ip uçları değilmi. bana iyi geceler artık. uykum geldi öğretmenim.
.

patika

2012-01-30T19:44:00.000+02:00

buraya gelir

ve buranın çocukluğumdan beri her şeyin silinip gittiği yer olduğunu hayal ederim. kendi kendime bu hayalim doğru olsaydı ve yeterince uzun süre bekleseydim, ufukta bir siluetin belireceğini ve bana git gide yaklaşacağını ve gelenin o olacağını söylerim.

el sallardı

belkide çağırırdı.

hayalimi bundan öteye götüremem

buna izin veremem

onunla vakit geçirebildiğim için çok şanslı olduğumu hatırlatırım kendime.

bizim hayatımızın, tüm o diğer hayatlardan pek de farklı olmadığını düşünüyorum.

hepimiz görevimizi tamamlıyoruz.

belkide hiç birimiz yaşadıklarımızı tam olarak anlamıyor

ve yeterli zamanımız kalıp kalmadığını hissedemiyoruz.

özgür dünya

2012-01-29T23:13:00.002+02:00

bu hayat bana insanların, görünenin arkasında da bir yüzü daha olduğunu öğretmişti. böylesine bir edinim ile insanlara yaklaşımlarım, bakış açımı diğerlerine nazaran daha ketum ama anlamaya yönelik olarak, bir şekilde değiştirdi diyebilirim. yıllar geçtikçe anladım ki, içinde sürüklendiğimiz nehir, sahte yüzleri asla kabul etmiyor. nehirleri bu yüzden çok önemsiyorum. günün birinde mutlaka denize dökülüyor olmalarındandır belkide. kimine göre yanlış olsa da o nehirde kendi edinimler inden kaynaklı doğruları ile sürüklendikçe insan, zamanla dalgalara boyun eğmemeyi öğreniyor bilirim. bu yüzden başımı dik tutuyorum. ne namerdin önünde, nede bu evrenin sahte yüzleri karşısında aciz olmamayı, bilginin ve tecrübenin böylesine bir yolculukta en önemli olgusal güç olduğunu, bir gereklilik, kazanım değil ama insanı boyun eğmekten koruduğunu anlatmaya çalışıyorum.

ve tek başına bilgi yetmiyor ve yine tek başına tecrübe kazanmış olmak insana yeteri kadar kafi gelmiyor. hayat öğretici ise eğer, o bizi kullanmadan, biz onu kullanmayı öğrenebilmeliyiz diyorum. içimizdeki saf kötülük ve saf iyiliği bize sunulan inançlar ile kontrol çabalarımızı önemseten sistemler, kendi kumanyalarına yatırım yaptıkça, sahte yüzlerimizdeki şımarık ego, güçlü bir kalkana dönüşüyor. ve zamanla gerçeğimizi, kendi yüzümüzü unutup, nehrin sularını bulanıklaştırıyor, denizlerimizi kirletiyoruz.

insanı en çok ne üzer yada en çok ne mutlu eder, günümüz kapital dünyasında bunun cevabını vermek kolaydır. para insanın tanrısı durumundadır. inançları sadakayla sömürmek günümüz adına bunun en güzel örneği, en ahlaksız kiralanan yaşama biçimidir. peki bunu hangi yüzümüz yapar. gerçeğimize yakıştırabilir miyiz. yada o gerçek demi bizimle birlikte kirlenmekte. daha çok yüzlerimiz mi olacak dersin. ve ezber ahlak ve ezber etik, hangi yüzümüzün öğretmenidir. ve insanlığa hangi bilgiyi sunup, hangi tecrübeleri edindirip, kısacası ne öğretebilmişdir.

suya bakınca sende benim gibi aynı bulanıklığı göremiyorsan, halen yeterli bilgi ve tecrübeye ulaşamamışsın demektir. konuştukların ve savundukların ise nazarımda bir benzerini anlatmaktan ileriye gitmemektedir. düşünmeni istediklerini değil, düşünmekte olduğunu söylediğin zaman, işte o zaman su durulur, özgürlük kaynağından kurtulur.

dünya

özgürlüğünü öğrenemedi hala

sahteliğin yüzüdür

varsayılan
özgürüm dediğimiz
söyle bana
hangi yüzümüz
bizim dünyamız

evlat başka bir şey

2012-01-28T20:54:00.000+02:00

evlat başka bir şey.

onun gözlerindeki dünyaya adapte olursun, olmak istersin, bu anlamda çabalarını ve emeklerini önemsersin. o gözlerindeki dünya da onu büyütmeli, kendinden bile esirgediğin şefkati ve sevgiyi sımsıcak yavruna verebilmelisin. ve evlat büyür ama sen büyüdüğünü hangi yaşa gelmiş olursa olsun kabullenmekte hep çekimser kalıp, geri adımlarını sempatikleştirirsin.

evlat başka bir şey.

onun küçük elleriyle yanaklarını okşadığı günleri anımsar, avuç içlerini koklar, öpmeye doyamazsın. tıpkı bebekliğinde boynunun altını koklamaya doyamadığın gibi. ne güzel kokar insanın yavrusu. evlat özlemi hiç bir şeye benzemez, onun bastığı topraklarda bir yabancıl ot olsam dersin. ayaklarının altını öpersin. ne güzel ezer seni, sen ezildikçe yüreğini dinlersin. öyle güzeldirki kendi sesin, yavrum iyiki doğdun, iyiki varsın dersin.

evlat başka bir aşk.

emanettir sana, ömrünü hiç sayar, onun ömrüne katık edersin. dünyanın malı mülkü boştur senin için, yeterki evladın gülebilsin, koşa bilsin, uça bilsin. babasındır, kızım derken, ciğerin sökülür de, bağrına yavrunu yeri gelir mutluluk gözyaşlarınla, zaman olur hazin susmuşluklarında basar, geceyi gün, günü aydınlık eylersin.

evlat başka bir şey

eline diken batsa, sana hançer yarası dağlanmıştır, en çok senin canın yanar, sözlerindeki pırlantayı üfler üfler, babişkon kurban olsun, değmez yavrum bunu da unutursun der, onun yolunu yol edersin. büyüdüğünde evlat, penceren ufaktır artık, gün olur dönüp dolaşıp gözlerindeki dünyasını unutup unutup, seni bulsun istersin.

bekler,

günlerce, aylarca, yıllarca

beklersin.

ekindir evlat

hasatını

verdiklerinle biçersin.

.
.

yüreğimde, bir başka yüreğin

2012-01-28T11:05:00.003+02:00

aşk hakkında bilmediğimiz ve yaşarken belki öğrenebilir miyiz umuduna kapılıp, sen incelikler ülkesinin hazin masal ısın, mutlu sonları sın, hüzün gardırobumsun diyebileceğimiz o kadar fazla sır var ki. üstünü örtmüş olan o derin sevgimiz, kör eder bizi, varlığından bile habersiz, elim elinde, gözlerim sorma gökyüzüme çizdiğim siluetinde , nasıl dokunurum, kıyamam ki, nasıl unuturum dediğim dudak izlerimiz de, o bilinmezin koridorlarında birer yaprak misali savrulur gideriz. kimse unutamaz aşkını. kim unuttum diyorsa bil ki yalan söyler, dilini mühürler, kalbini söküp atması gerekir yerinden, yapamaz bilirim, bıraktığı izlerin tozlarını geçen zamanla göz yaşlarıyla, bir tek kendi köşe bucak saklı ve gizli gizli siler bilirim.

aşkın büyü olduğunu söylüyorlar değilmi sana.

zalmısın

kim büyülenmiş ki sevgiden,

kim bir ışık ucuna yürümek istememiş ki hiçlikten

duygusuzluk, nankörlük, namertlikten

kim uzaklaşmak istemez kahpelikten

ve şu kahrolası dünyanın zalim gerçeklerinden

aşk bir büyüyse

ben yanıldım

bir ömür verdin

aşkı doya doya yaşadım.

Dokunduğum yaşamda sen olacaksın

Aldığım her nefeste

Adım attığım her enlemde varlığın yanımda olmalı

Bunu hissetmeliyim

Hissettirmelisin

Sonra biri çıkıp bana seni sormalı

Evet

O diye bilmeliyim

En önemlisi

Kendine sözler verebilmelisin

Yanımda olacağına

Her ne olursa olsun

Düşsem de

Gözlerinden bir düş gibi silinip gitsem de

Sana ait olduğumu bileceksin

Bilmelisin

Gün gelir sessiz kalabilirim

Bu sana acı verebilir

Acına bile tutkuyla sarılacaksın

Bir hikâyemiz olacak

Birileri bizi konuşacak

İçimizden biri gittiğinde

Yalnızlığını ben yapa bileceksin

Ve işte sevgili

Eğer bunlar varsa ve yaşanıyorsa

Aşk vardır ve yüreğin
Yüreğimde yaşayandır

Sonsuza dek

- s o n -

bir gün denize küsersem

2012-01-27T21:53:00.001+02:00

bir gün denize küsersem
belki o zaman kara da bir yerde,
bir parça toprak kokusu sılam olur.
ve üzerimde bir adım, koynumda tılsımın bulunur.

ve bir gün şu dünyadan gidersem gül yüzlüm,
şiir gözlüm,
yüreğime bıraktığın sevdan gibi
bu lanet yazgımızda belki son bulur

ve ardımdan ağaçlarım,
gün gelir,
uçsuz bucaksız orman olur.

.

yar seni sevdim

2012-01-26T22:10:00.004+02:00

ah bir bilsem nereye gittiğimi
bize neler ettiğimi
ah bir bilsem sevdiğim
bir bilsem

acından içilirmi,
peki içsem kana kana,
susasam tekrar sana,
bana seni geri getirirmi.
getirirmi

memleketler gezdim yarim.
yollarımı aştım,
gözüm budaklandı, önüme sisler düştü
yine de bir gün dahi olsun
adını anmaktan
seni arayıp durmaktan
ne usandım,
nede kendimden sakındım gül yüzlüm suretini

sevdim
yar seni sevdim
kavuşamadım

.

okudukça çözülür insan

2012-01-25T22:38:00.001+02:00

Ülkenin içine düştüğü saplantılı bu buhran günlerinde aklın bile almadığı günler, aylar, yıllar yaşamaktayız. Takdir edilmesi gereken eğitimcilere, aydınlara adeta kan kusturuluyor. Cehaletin utanç verici bu iğreti görüntüsü bizlerin özgü davranış biçimlerinde yer almamalıydı oysa. Bu vurdumduymazlık ve silip yok etme tutkuları ne kadar zaman daha devam edecek bakalım. Sorular peşi sıra soruları kovalıyor gibi. İzlediğim yayınların yasaklanıyor olması, kitapların yeniden toplatılmaya başlanması ve bunlarla ilgili toparlanmış yüzlerce uydurma raporların arşivlerde yer bulamayacak hale gelmesi, üzücü, cezalandırırken süründüren tarifsiz bir eziyete dönüşmüş durumda. Kendinden olan fikirleri savunacak bir alan bulamadan insanlar nasıl yaşar. Nasıl olur da var olma çabası içinde debelenirken kenara çekilmeyi, artık hissizleşmeyi doğalmış gibi kabullenebilirdi. Bu kadar bilgisiz, ilgisiz, ölü yaşamayı seçmiş toplulukların, en az kendileri kadar meziyetlere sahip kişilere biad etmeleri nasıl önlenebilirdi.

Tüm bunları bir lokma ekmekle açıklamak en doğrusu galiba. Gençlik yıllarımdan beri bıçak ağzımda, kelle koltukta düşüncelerimi savurup duruyorum. Kentten kente, köyden köye, beldeden beldeye kadar, kilometrelerce yolu kar demeden, yağmur, sıcak demeden aşıp aşıp düşüncelerimle yürüyorum. Seyahatlerimde gördüklerim, yolsuzluk, yoksulluk, evsizlik, ve güvensizlik insanlarımızın ayrı ayrı dertlendikleri ve ne acıdır ki artık kanıtsadıkları sıkıntılardan, gerçeklerinden ibaret olmuşlardı. Yıllarca ülkemin bu tablosu uykularımı kaçırdı. Yiyip içmemi azalttı. Bende kendimi yazılarda bulmaya, yazılanlarda aramaya başlamıştım. Karamsar günlüklerimin toparlanıp dile gelmesini beklemek saçmalığın ta kendisi olacağına inanırken, cehaletin en korkuncuna etekler dolusu paralar harcanmasının bir nedeni de bu yanılgılı inanış olmalıydı. Susmak çare olmadığı gibi daha beter yalnızlaştırmıştı üstelik insanları. Böyle bir yalnızlık ölümden daha sıkıcı ve bunalımlıydı.

Neden anlamak istemezler diye düşünmekten yorulduğum anlarda, çağdaş bilimin ve eğitimin esaslarına aykırı öğretim yerleri ülkenin en ücra köşelerinde dahi mantar gibi çoğalmaya başladı. Eğitimcilerin o aydın profilleri değişmeye, öğretiler renksizleşmeye başladı. İnsana muhtaç aç ve çıplak çırpınan alfabelere kıymak cehaletin en baş göreviymiş gibi temasız uygulamalar bütün vatandaşlara mecbur tutuldu. Bu aşamada anlamak istememeleri, bir lokma ekmeğe muhtaç hallerinden sıyrılıp uzakları düşünmemeleri sağlanmış, bu konuda haylide yol alınmıştır diye düşünüyorum. Bizim halka karşı sorumluluklarımız ve kabul edilemez eksiklerimiz, böylesine gaddar gelişmeler gösteren bir rövanşın sonucunu belirlemede öncü olduğunu artık kolayca kabullenebiliyorum. Kimi umutlarımız azalırken, çözümler gittikçe berraklaşır, bu nedenle asla yılgınlık gösterip, ilerisi için üzülmüyorum.

okudukça çözülür insan.

Uğurlar Olsun

2012-01-24T20:30:00.010+02:00

üç kişiydiler.
paldır küldür daldılar sokağımıza. o zamanlar ankaranın siyaseti tozu duman. herkes bir köşe başı tutmanın telaşına düşmüş. etekleri tutuşmuş tüm korkakların, namertliğinden yetinmemiş köpeklik ürümüş. üç kişiydiler, üç karanlık el, içlerindeki en karanlık çıkardı paltosunun altından steni. sokakta çocuklar top oynuyor, ip atlıyor, ayazı beter, soğukmu soğuktu ankara. yoksul kahkahaları yankılanıyor badanalı kondularımızın duvarlarına vura vura. buram buram masumiyet, üç kişiydiler, üç kanlı el, yok ettiler, yarınlarımızı, umutlarımızı, yavrularımızı.

kadınlar kapı önlerine, bekler eşiklerine oturmuşlar. bir kaç kişi iniyor, iniyor çıkıyor hıdırlık yokuşundan, hem aşağı doğru akıyor nehir, hem yukarıya doğru adım adım. sesleri farklılaşıyor sokağın birden, avaz avaz düşüyor, çığlıklarında kayboluyor, o güzelim, o umutlu, o gülümsemelerin, o masumiyetin, çocukların yankılanan sesleri.

gökyüzü hiç bu kadar gri değildi. görmemiştim hiç böyle bir benzerini, gök kubbenin böylesine kendinden nefret edilenini. kıyım kıyım bir acı çöktü kapılarımızın önüne, kan gölüne dönmüştü yamalı asfalttan kara zemin. sanırsın nehir akar oluk oluk, plastik bir top yuvarlanıyor hıdırlıktan aşağı doğru kale dibine. üç kişiydiler, üç kanlı el, paldır küldür geldikleri gibi kayboldular, izleri silindi arkalarından, boyandı basın, unutturuldular, fukara çığlıklarımızı susturdular. ne bir plakası vardı beyaz renonun, nede yüzleri okundu tutanaklara o karanlık yüzlü soysuzluğun.

ve o tutanaklarda kaldı o üç kişinin yoksul sokağımızda katlettiği 12 çocuk resmi. onlar kendi resimlerinde gülen çocukluğumuz, çocuklarımız, bizim yavrularımız, topları yuvarlandı sahipsiz hıdırlık yokuşundan kale dibine, nehir gibi aktı masum kanları,
oluk oluk.

"Ve bugün yorum, yorumcu diye neleri, hangi tipleri ekranlarda izliyor bu millet diye düşününce şöyle başımı ellerimin arasına alıp, eğip adam akıllı önüme kellemi, önce Uğur abim geliyor kan çanağı gözlerimin önüne, ardından o 12 çocuk ve hıdırlık yokuşundan aşağı kale dibine yuvarlanan o çocukların toplarını anımsıyorum şimdi."

Ve nehre düşürüyorum son bir kez daha kara kalemimi.

Uğurlar olsun Abim.
Uğurlar olsun

işte sorarım size
siz ne yaşadınız, ne gördünüz, ne duydunuz

bir kalemim vardı onuda tenime çok gördünüz
bizim kuşak söke söke alırdı hislerini
onlardı nefreti
sevgiyi
başkaldırmayı bildiren
sizdiniz perakendeden tüm onlar dediklerimizi hazırdan edinen
onlardı edinilen
işkence gören
param parça
bir bir yok edilen

oysa sizlerdiniz hiç bir şey olmamış gibi
bu memleket sanki hiç varolmamış gibi
altın bir tepside önlerine sürüp
emperyalist köpeklere peşkeş çektiren

ve
anlata anlata yorulduk
duy ki vurulduk be halkım

unutma bizi

kara kalem

gittiğin yerde yüreğim seninle

2012-01-24T00:16:00.003+02:00

Sana söylemek istediklerimi ve söyleyemediklerimi, yarısı kızımız tarafından kullanılmış olan bu eski defterin boş yapraklarına yazıyorum. Sen gittikten sonra artık bir anlamı varmı, yada neden bugün yazmak için kalemi elime aldım bak onu da bilmiyorum. Ben yokluğunda bile sürekli seni yakınımda tuttum. Günün her dakikası gözlerimin önündeki soyutlanmış boşluğa, senin resmini çiziyorum. Şimdi defterin boş olan sayfalarına sana söylemek istediklerimi yazarken, bir anlamda da beni duyabildiğini iyi biliyorum.

Dedim ya, zamansız bu gidişin, varlığının etkilerini silemedi üzerimden. Ben seni gözlerimin önündeki o boşluğa çizdiğim resminle daima yanımda, ruhumda, kalbimde hissediyorum. Sana dokunuyor, sıcaklığında tıpkı eskisi gibi huzurlu uyuyorum. Bunu kabullenemeyişin trajik esareti olarak görenlere tuhaf bakıyor, anlamın içindeki sevginin ölmek istemediğini, direnmenin ötesinde süre geldiğini anlatmakta ise oldukça zorlanıyorum.

Bu yüzden uzun bir süredir kendime döndüm. Bazen en kalabalık, en gürültülü, şen şakrak ortamlarda dahi uzun uzun dalıp giderim. O anlarımda sürekli aklımın ucunda, yüreğimin gücünde, duygularımın sevabında sen varsın. Çevremde olup bitene olan bu kayıtsızlığımın asıl nedeni, bulunduğum ortamlar halen karanlıkken, sen daima aydınlıksın. Tıpkı adın gibi. Aşkımız gibi.

Şuan sana ait bahçenin mevsimine küsen çiçeklerinin arasında dolaşıyorum. Köklerine düşen kurumuş yaprak ve taçlarını toplarken senin ellerin geliyor aklıma. Hiç üşenmeden nasılda tek tek büyük bir özenle ayıklardın onları. Sonra narin gövdelerinden taçlarına kadar bir bir okşar, bakımlarını tek tek yine sen yapardın. Nergislerini, kasımpatılarını, karanfil ve güllerini, ağacındaki akasyaların renginden bile seni her zaman kıskanırdım. En az kokuları kadar ve sen bunu bilmezdin. Sana ait olan bütün bu bahçenin çiçekleri evlatların gibiydi. Senden sonra renklerinde hüzün var artık. Mevsim şarkıları sustu. Sen gittin, çiçeklerin bana bile küstü. Kanatlı veya yürümüş olsalardı emin ol onlarda gelirdi.

Yavrumuz adına yaşamın döngüsüne olan sadakatim zamanından önce izin vermiş olsa, bende gelirdim ardından.

Tıpkı yüreğim gibi.

Sınama gücün yok senin

O yaşamasız düşlerinin

Uçamayan

Bomboş kalmışken içim

Yüzüme vurmuş esmerliğim

Seni her gün defalarca arıyorum

Seni bu hayatın

Bu şefkatli sessizliğin

Mutlu resimlerinden soruyorum

Hani olur ya

Bir yaprak kıpırtısında

Göz ucumda bir damla

Yüreğimde bir yumru gibi

Çocuk gibi

Sana çırpınıyorum

yoluma, ağaçlarıma, çatıma karlar yağmış lapa lapa

2012-01-22T22:43:00.012+02:00

bundan yıllarca önce,
yaşadığım her düş kırıklığını bir kağıda yazmış.
sonrada yakmıştım.

hayatlarımızın karmaşık birer pazıla dönüştüğünü anladığımız anlar da, çoğumuz bunun onarılması güç, bütünün tekrar yeniden bir resim olamayacağı kırgınlığına kapılırız. bu umutsuzluk bazılarımızı öyle derinden etkilemişdir ki, söylenecek sözlerimiz bile henüz o ilk yutkunmada suskunlaşmışlardır. bazen tarifsiz bu hislere kapıldığım günlerim aklıma geldikçe, yaşam denen yolculuğun nerede başladığı veya ne kadar daha süreceğini bilmemek, belkide en iyisidir diye düşünürüm. oysa yaşanılmış her an ve saniyenin ayrı bir değeri, ayrı bir anlamı vardı. iyi yada kötü, bizim seçimimiz yada değil, demek istiyorum ki, her şeye rağmen burdayız.

ve biri
veya birileri bunun önemini hissettirecek kadar yakınımızda olduğu sürece,
bu hayatta yalnız değiliz.

"tam üç kez bu hayattan ayrılmayı denedim. birinde başarılı oluyordum neredeyse. sonrasında günlerce susmak istiyor insan. günlerce susup, bomboşluğunu taşıyor, öyle bakıyorsun etrafına. yine burdayım ama nasıl der gibi. bunu çoğu insan anlayamaz. anlamak dahi istemez bilirim. çünkü yaşadım. bu yüzden hiç bir şeyin yeteri kadar önemli olmadığını kavrıyorsun. hiç bir şey senin ifaden de yer almıyor biliyorsun. bir yabancıydın, o yabanı bir tek sen yaşıyorsun."

sizler apartmanlara sıkışmışsınız. ne soğuğu hissediyorsunuz adam gibi, ne de arka bahçenizde kırdığınız odunun kıymığı batıyor parmaklarınıza. canı acımazmı insanın sanıyorsunuz. acır tabi. ama tıpkı soğuk gibi acıda gerçektir buralarda. ve buralarda başka bir gerçek daha vardır ki, yokluğun acısı hepsinden beter, hepsinden daha ağır kokar, duygusu ömür boyu kalır en gerçeğinden. adam duygusuz demez sizlere ama bilir acınızda tıpkı mutluluklarınız gibi çabucak gelir, bir çırpıda unutulup gider. buralarda unutamadığınız kıymıklarınız ve soğuk havalarınız vardır, birde sizi hiç terk etmeyen duygularınız, zaman zaman, an içinde sizi, gözlerinizden ele verir.

bana kabus gördüm diyorsun. en büyük kabusun rüyan olduğunu bilmiyorsun. kan ter içinde uyandığında içtiğin bir bardak suyu, yarım yamalak bir köşeye bırakıp, eskimiş rüyalarına sarılıyorsun. otomatiğemi aldın be kardeşim hayatı. kabusu bile kumandanla yattığın yerden zaplıyorsun. sen çatı gürültüsü nedir bilirmisin. rüzgar eser, bir kaç kiremit düşer zıplarsın yerinden. çocuğum uyandımı, ya öcülü korkuları etrafını sardımı, koşarsın baş ucuna, başlarsın üstün körü miyavlamaya. o tekrar uyuduğunda, parmaklarındaki kıymıklarını okşar, salarsın tüm kabuslarını gecenin soğuk koynuna.

ne senden geçerim, ne de kederinden

2012-01-22T22:05:00.000+02:00

nice zamandır kederlere içmemiştim.

nice zamandır kendi kederimin üstünü, el yordamıyla usulca, onu hiç ürkütmeden, uyandırmadan uykusuz rüyalarından, uzanarak ölüm gibi sessizce yanına, sımsıkı sarılıp örtmemiştim.

bilirim

keder

tavada istavrit pişirmesini bilen ellere yakışır derim hep. onun doğup büyüdüğü evlerde nice kederli eller masaya, en leziz istarvit kızartmasını sürerdi. ve işte bu yüzden gülüm herkesin kendi kederi, tıpkı aynadaki yüzümüz gibi kendine benzerdi. havalar açık olmuş, kapalı olmuş ne fark ederdi. kederi yargılamak, bak sende az güzel, bende daha çok yakışan gibi kip lerle lügatını sorgulamak, kimsenin haddine değildir elbet. keder insanın ilkel namusudur, o yabandır. safrası alınmış inleyen kuru dallarıdır. dokunamazsın ki. dokunmaya kıyamazsın ki. hiç açamayacağını bilen bir gül goncasıdır. cesaret edip bir türlü koklayamazsın ki.

"namusuma dokunursan vururum seni" der içilen keder.

bu yüzden gel sen rakıyı ziyan etme, o şair işi, o akşamcı işi, işinin ehline, yani bana gönder gülüm. sen ki yaşayan, kanlı canlı, gülümserken kahkaha seslerinle o tependeki kara bulutlara dokunansın bilirmisin. sen ki en güzel kedersin. karanlığını istesen bir çırpıda aydınlık edensin.

ve bunun şahidi bir tek benim.

kederini bile sen gibi sevenim.

oyun bozan

2012-01-21T22:54:00.004+02:00

bütün o yıllar boyu biz birbirimize aynı masanın karşısındaki iki yüz gibi uzak bırakılmıştık.
ve bütün o yıllar boyu birikenlerimizi özenle saklamış, birbirimizden habersiz sessiz sedasız yaşamalara alışmıştık. biliyormusun; bütün o yıllar boyu isimler değişebilirdi, yüzler, insanlar, hatta sen bile, sen bile değişebilirdin, ben bile değişebilirdim. ama işte yeniden, bir kez daha, bambaşka bir masanın karşısında, hiç değişmemiş gibisin, bütün o yılları yaşamamışız gibi, bıraktığımız yerden, seni görebiliyor, seni hissedebiliyorum.

sen bana bugün bir yalana sığındım diyorsun, bense o yalanın içindeki tutkuya bağımlıydım bütün o yıllar boyu diyorum. ne çok gülmüştük tüm o son sözlerimize biz. tüm o son sözlerdi belkide, bütün o yıllar boyu bizi kendimize yabancı bırakıp, aynı masanın etrafında bugün buluşturan.

saate bakıyorum, gün hayli ilerlemiş ve zaman bizden neleri eskitmiş, neleri peşimizden sürüklemiş, şimdi daha iyi anlıyorum. bütün o yıllar boyu seni ne kadar çok özlediğimi, unutamadığımı anlamak, güzeldi kadın.
güzeldi. çok güzeldi.

mumların yakıldığı geceleri unutmadım hiç bir zaman. biten son şişelerin dibindekilere umur ektiğimiz, dilek tuttuğumuz o anlamlı ilk doğumları hala görür gibi şu yaşlı gözlerim. ve bütün o yıllar boyu ben kendimden bir nebze şüphe etmeden seni sevmeye devam etmiştim. o son sözü işte bu güne saklarken, yüzünde beliren şüpheye gülümsemiş, seni seviyorum demek istemiştim. hiç duydunmu beni. sesim geldimi sana hiç.

ne olur, şimdi söyle bana, gerçekten hiç duydunmu beni. bütün o yıllar boyu yokluğunla nefes alıp verip, senin yokluğunda sen gibi ölüm soluduğumu, duydunmu aşkım.

masada ben, seni seviyorum,
ama yoksun sen.

alışmaya da alışmalı insan

2012-01-21T13:41:00.005+02:00

"sana senden sonralarımı anlatmak istesem, yıkık dökük pencerelerimizden, aralanmış avuç içlerimden, mırıldanan şu yüreğimden, avaz avaz sarsılıp, dizlerinin üstüne çökerdi yoksun dünyam. geçen günleri bir bavula doldursam, anahtarını fırlatsam, gittiğim o yerlere seni de taşısam, kimbilir, son nefesime kadar yanımda kalırdın belki.

kar yağmış evinin önüne. bembeyaz gelinliğini giyinmiş sardunyaların. görsen pek de kibarlar, güneş vurmuş yüzlerine, ne olur gel gör, inanılır gibi değil pırıl pırıllar."

Bazı zamanlarım, genelde evden dışarı adım atmadığım anlarda, uzun saatler, yada günler, dünya ile tüm bağlarımı koparırım. Hayatınızda derin bir iz bırakan kötü bir anıyı, yada o kötü anının içindeki hayatınızın en değerli varlığı, kaybetmişsinizdir. Ve onu düşünmek istemez, onu düşündüren herkesten uzaklaşmayı seçersiniz. Bunu başarabilmek için sadece uzaklaşmış olmanız da kafi gelmez. Odaların içinde veya yakın dışında, kendinize gürültülü ilgi alanları yaratmış olmanız gerekir.

Hiç unutmuyorumda ilk yıllarda sürekli küçük tabureler yapmıştım. Tam yüz yetmişsekiz tane mavi boyalı, kısa bacaklı küçük ama kolay yontulur ahşap dan, minicik tabureler. Kendilerine verebileceğim insanlardan bile çoktular. Sonra evinizin önü müsaaitse, bahçe işine girişirsiniz. İlk başta ne dikeceğinizi kararlaştırmamışsınızdır. Ama siz sürekli toprağı çapanızla saatlerce karıştırıp durursunuz. Odağınız bahçe olmuştur ve o an, ve işte bir tek o an düşünmüyorsunuzdur artık. Çevrenizdeki herkesin sorunu vardır ve sorunlar sizin için dış çevrede düşüncelerinizin imdat koludur adeta. Herkese yardım edersiniz. Ve yine düşünmezsiniz. Herkesi sizden fazla herkes edersiniz.

Hep bekliyorsun, biteceğini, belkide şuan bitirebileceğini sanıyorsun. Beni yanıltan ve şaşırtan hiç bir şeyin artık yaşamımın içinde kalmamış olması, acı tecrübelerimin bir eseri olmalı diye düşünürüm. Bazıları buna sınandığımız gibi bence bol küfürlü laflarından söylenirler. Gariptir. Sınanmak istemeyişimiz, belki daha ahlaklı gelebilir ama anladım ki daha gerçekçi değil. Asıl yalanımız bu olabilirmi. İçimizdeki şu bizi ketumlaştıran, prangalar vuran, beynimizdekini tenimize yakıştıran şu asıl yalancı.

Yolumun üstünde kaç durak daha var bilmiyorum, yada kaç insan, kaç tabure, daha çapalanmayı bekleyen kaç bahçe var bilmiyorum. Şimdilerde yeni yeni ve kısa kısa düşünmeye başladım. Alışıyorum. Hayata kaldığım yerden bir başlangıç yapıp, sessizliğin hareketsiz durgunluğuna, seni tekrar düşünmeye alışıyorum.

"dikkat et kendine üşüme olurmu, sabahları odanı havalandırmayı unutma, tüm odaların güneşliklerini aç aşkım, yuvamızdan ışığımız hiç eksilmesin"

ve o ışıkla ben hayatı, yeniden yakalıyorum.
hemde her sabah.
yeniden doğarak.
yapabilirsem
gülümsüyorum

taburelere, bahçeye ve alışa bilirmi diye çabaladığım
bu sessizliğe.

.

ve biliyor ya

2012-01-21T10:56:00.005+02:00

İçini dolduramadığımız bir zamana, bir yalana, bir duvara yanıyoruz şimdi seninle biz. Bu öylesine bir yangın ki, sözleri tükenmiş, umutları küllenmiş, izleri silinmiş yüreklerimizden. Bir yabancının kollarında yitirilmiş kokularımız bile alev alev sanki şimdi. Duy işte, göz pınarları bile kurumuş tüm o çaresiz gecelerimizin. Uykusuz, ağır ağır geçip gitmekte olan saatlerimizin bile. Yinede üşüyor, üşüyorum diyorsun. Ve sustuğum zaman, sende benimle susuyorsun. Boş ver, aldırma. Üzülme de artık. Ve herkes biraz biraz kendinden giderdi, sende anla bunu artık.

Dün gece rüyamda beyaz papatyalar içinde yürüyorsun. Ve papatyaları yüzüme savuran o bıçkın rüzgarlar, ıslık çalarlarken kulaklarımın yamacında delirmiş ve senin sessizliğin, bu duyumsuz kapanan göz kapaklarımda, soruyorum işte, bu zamansız gidişlerin bedeli neden bana ödetiyorsun. Ve acılar büyürken su yürümüş yapraklarımda, tutuşan bu yaşlı, horlanmış, hırpalanmış bedene, nasıl olurda unut artık deyip, adımı tarif bile edemiyorsun. Ve aldırmıyorum inan. Üzülmüyorum da bak. Anladığım o ki, her ne yaşanmışsa, sende biraz biraz benim gibi, kendinden bırakıp gidiyorsun.

ve biliyor ya

ne çok sevdim kadını ben.

çocukça bir sevgi miydi dersen

halen sarhoşum bak

yaşım 45

halen gözlerimden dökülen.

Onun ismi

Onun resmi

hiçliğin ortasında

2012-01-21T00:48:00.001+02:00

günün birinde hiç de anlamı olmayan, saçma sapan, öylesine sıradan, başkalaşmış, yaşarken uzak duran, bir tek söz, belki bir tek cümleyle bırakıp gideceksin sende beni. tüm o sözlerin sahipleri, tüm o cümlelerin savurganları, tüm o diğerlerinin ahlaklı öngörüleri gibi. hani içimden kopanlara sayıp durduğum şu son zamanlarımı şöyle bir toparlasam, yinede şu içine düşmekte olduğum boşluk, şu kahrolası hiçliğin ortasında yüreğimi burkan, adını yitirmiş olanların sahip oldukları bu sözlük, aklımın ucuna getirip getirip unutmamı söyleyen namertin fısıltıları bile, artık manasızlaşmış, ıssızlaşmış, sunaklarında ketumlaşmış, böylesine paramparça, bir hiçliğin ortasında bir başına. kolaymı sanırsın.

durup durup seni düşünüyorum.
kimi üşüyor, kimi yanmış elleriyle utancını kapatmakta şimdi. yüzüne inen şamarlar gibi ayık kalmaktayım bir sabah daha. ve gün ışıdığında, çıplak dallarım bile buz tutmuş, gözlerimin önündeki şu seyir, şu yabancısı olduğum düşüncelerim bile ahmaklaşmış, bir budalanın içine düştüğü boşluğu sorguluyor. bunu nasıl yapabiliyor, anlamıyorum.

ey başarılarının tutsağı insanlık. ey kudretli iki kelime. ey iki sözcükle yer yurt edindiren, mutluluk sarhoşu, sevinçlerin soytarısı, sen nefretin ve teslimiyetin sureti, gönlümden göçenlerin, kaderim denilenin zayıflık abidesi, sen ki bir ışık, bir umut, bir anlık bir soluk kadar yakındın kendine ve bir hiçliğin ortasında sadece bir kelimesin işte.

hayat
evet hayat

bir hiçliğin ortasında
bu gün seni anlamsızlaştırıyorum.

duvarlar bile susmazken

2012-01-20T22:28:00.000+02:00

o eski günlerde
yüksek gri duvarların içinde, hükümlü damgası yiyen özgürlükler tanımıştım.
tüm tuğlalara kendi kelimelerinden isimler verdiler.
ve onların bir çoğu bu gün aramızda yok.
fakat tuğlalar yer değişmiş, duvarlar dile gelmişti
bu yüzden şiirlere artık kafiye pek yakışmıyor
çünkü o duvarların ardındaki çığlıkların uyumu
şiirlerdeki, anlatımlardaki kafiyeyi küstürdü
ve bu günlerde bizler sadece, tuğla örüp,
duvarları dinlemekle yetiniyoruz.

ve
Tanrı aşkına neler uğruna susuyoruz.

Genelleme yapmak, aslında bir anlamda daha uzağımıza ulaşmakla ilgiliydi.
Ben bunu yapmaya çalışıyorum. Yaşamım boyunca bunda ne kadar başarılı oldum bilemem. Ama eğer bir şeylere karşı tavır, duruş, söz geliştire biliyorsak, çaba sarf etmenin bize hiç bir zararı olmaz diye düşünüyorum. Aksine kaybettiğimiz kafiyeyi tekrar bulabilme umudu doğar kimbilir. Burada anlaşıyor olmamız önemli değildi, esas önemli olan birbirimizi anlıyor olmamızın gerekliliği.

Belkide kendimize sormamız gereken asıl budur. Bunu yapa bilirmiyim. Yani birini anlamak istemeye hazırmıyım. Eğer birini anlamak adına içimizde en ufak bir inanç parçası varsa, ona sıkı sıkıya sarılmalıyız diyorum. Emin olun bu bizi daha fazla biz yapıp, daha bizden kılacaktır.

Yoksa kahrolası şu umudumu, şarap kasemde döndürüp durmamın, kime ne faydası var.
Dökülsün gitsin.

yüzümün gölgeleri

2012-01-20T14:13:00.000+02:00

ona kahkaha attığımı söylüyorum
inanmıyor
gülümsedim desem
yine inanmıyor
durgunlaştım bak
göz çukurlarım bile kurumuş artık görüyormusun

olmadı gibisinden
başını hafifçe sallayıp,
sol eliyle yüzümdeki maskeyi usulca söküp alıyor.

işte sen busun

İnsan iç dünyası ile gerçeklik arasında uçurumlar yaratırmış kendine.

Daha doğrusu yaratmaz da şuna adam akıllı kurgularmış diyelim. Yaşadığı ve var olduğu her iki yerde de aynı anda nefes alıp veriyor olmak, o insan için bir şansmıdır, yoksa tarifi bile keza yorucu bir boşluğun gittikçe enkazınamı dönüşmektedir.

Bilinmez.

Bunun cevabı aslında ne bir şans, nede öylesine bir enkaz.
İnsan nerede olmak istiyorsa, o an oradadır.

.

2012-01-09T22:13:00.002+02:00