kara kalem

bir gün denize küsersem

2012-01-27T21:53:00.001+02:00

bir gün denize küsersem
belki o zaman kara da bir yerde,
bir parça toprak kokusu sılam olur.
ve üzerimde bir adım, koynumda tılsımın bulunur.

ve bir gün şu dünyadan gidersem gül yüzlüm,
şiir gözlüm,
yüreğime bıraktığın sevdan gibi
bu lanet yazgımızda belki son bulur

ve ardımdan ağaçlarım,
gün gelir,
uçsuz bucaksız orman olur.

.

sen mutlu ol artık

2012-01-27T21:16:00.002+02:00

sevdim
yar seni sevdim
kavuşamadım
senden uzak diyarlarda
mutlu olamadım

ne ayrılık
ne yasaklar
korkutmuyor artık
tek korktuğum bilki sensin
sen mutlu ol artık

sevdim
yar seni sevdim
kavuşamadım
senden uzak diyarlarda
mutlu olamadım

ne ayrılık
ne yasaklar
korkutmuyor artık

.

.

yar seni sevdim

2012-01-26T22:10:00.004+02:00

ah bir bilsem nereye gittiğimi
bize neler ettiğimi
ah bir bilsem sevdiğim
bir bilsem

acından içilirmi,
peki içsem kana kana,
susasam tekrar sana,
bana seni geri getirirmi.
getirirmi

memleketler gezdim yarim.
yollarımı aştım,
gözüm budaklandı, önüme sisler düştü
yine de bir gün dahi olsun
adını anmaktan
seni arayıp durmaktan
ne usandım,
nede kendimden sakındım gül yüzlüm suretini

sevdim
yar seni sevdim
kavuşamadım

.

okudukça çözülür insan

2012-01-25T22:38:00.000+02:00

Ülkenin içine düştüğü saplantılı bu buhran günlerinde aklın bile almadığı günler, aylar, yıllar yaşamaktayız. Takdir edilmesi gereken eğitimcilere, aydınlara adeta kan kusturuluyor. Cehaletin utanç verici bu iğreti görüntüsü bizlere özgü davranış biçimlerinde yer almamalıydı oysa. Bu vurdumduymazlık ve silip yok etme tutkuları ne kadar zaman daha devam edecek bakalım. Sorular peşi sıra soruları kovalıyor gibi. İzlediğim yayınların yasaklanıyor olması, kitapların yeniden toplatılmaya başlanması ve bunlarla ilgili toparlanmış yüzlerce uydurma raporların arşivlerde yer bulamayacak hale gelmesi, üzücü, cezalandırırken süründüren tarifsiz bir eziyete dönüşmüş durumda. Kendinden olan fikirleri savunacak bir alan bulamadan insanlar nasıl yaşar. Nasıl olur da var olma çabası içinde debelenirken kenara çekilmeyi, artık hissizleşmeyi doğalmış gibi kabullenebilirdi. Bu kadar bilgisiz, ilgisiz, ölü yaşamayı seçmiş toplulukların, en az kendileri kadar meziyetlere sahip kişilere biad etmeleri nasıl önlenebilirdi.

Tüm bunları bir lokma ekmekle açıklamak en doğrusu galiba. Gençlik yıllarımdan beri bıçak ağzımda, kelle koltukta düşüncelerimi savurup duruyorum. Kentten kente, köyden köye, beldeden beldeye kadar, kilometrelerce yolu kar demeden, yağmur, sıcak demeden aşıp aşıp düşüncelerimle yürüyorum. Seyahatlerimde gördüklerim, yolsuzluk, yoksulluk, evsizlik, ve güvensizlik insanlarımızın ayrı ayrı dertlendikleri ve ne acıdır ki artık kanıtsadıkları sıkıntılardan, gerçeklerinden ibaret olmuşlardı. Yıllarca ülkemin bu tablosu uykularımı kaçırdı. Yiyip içmemi azalttı. Bende kendimi yazılarda bulmaya, yazılanlarda aramaya başlamıştım. Karamsar günlüklerimin toparlanıp dile gelmesini beklemek saçmalığın ta kendisi olacağına inanırken, cehaletin en korkuncuna etekler dolusu paralar harcanmasının bir nedeni de bu yanılgılı inanış olmalıydı. Susmak çare olmadığı gibi daha beter yalnızlaştırmıştı üstelik insanları. Böyle bir yalnızlık ölümden daha sıkıcı ve bunalımlıydı.

Neden anlamak istemezler diye düşünmekten yorulduğum anlarda, çağdaş bilimin ve eğitimin esaslarına aykırı öğretim yerleri ülkenin en ücra köşelerinde dahi mantar gibi çoğalmaya başladı. Eğitimcilerin o aydın profilleri değişmeye, öğretiler renksizleşmeye başladı. İnsana muhtaç aç ve çıplak çırpınan alfabelere kıymak cehaletin en baş göreviymiş gibi temasız uygulamalar bütün vatandaşlara mecbur tutuldu. Bu aşamada anlamak istememeleri, bir lokma ekmeğe muhtaç hallerinden sıyrılıp uzakları düşünmemeleri sağlanmış, bu konuda haylide yol alınmıştır diye düşünüyorum. Bizim halka karşı sorumluluklarımız ve kabul edilemez eksiklerimiz, böylesine gaddar gelişmeler gösteren bir rövanşın sonucunu belirlemede öncü olduğunu artık kolayca kabullenebiliyorum. Kimi umutlarımız azalırken, çözümler gittikçe berraklaşır, bu nedenle asla yılgınlık gösterip, ilerisi için üzülmüyorum.

okudukça çözülür insan.

Uğurlar Olsun

2012-01-24T20:30:00.010+02:00

üç kişiydiler.
paldır küldür daldılar sokağımıza. o zamanlar ankaranın siyaseti tozu duman. herkes bir köşe başı tutmanın telaşına düşmüş. etekleri tutuşmuş tüm korkakların, namertliğinden yetinmemiş köpeklik ürümüş. üç kişiydiler, üç karanlık el, içlerindeki en karanlık çıkardı paltosunun altından steni. sokakta çocuklar top oynuyor, ip atlıyor, ayazı beter, soğukmu soğuktu ankara. yoksul kahkahaları yankılanıyor badanalı kondularımızın duvarlarına vura vura. buram buram masumiyet, üç kişiydiler, üç kanlı el, yok ettiler, yarınlarımızı, umutlarımızı, yavrularımızı.

kadınlar kapı önlerine, bekler eşiklerine oturmuşlar. bir kaç kişi iniyor, iniyor çıkıyor hıdırlık yokuşundan, hem aşağı doğru akıyor nehir, hem yukarıya doğru adım adım. sesleri farklılaşıyor sokağın birden, avaz avaz düşüyor, çığlıklarında kayboluyor, o güzelim, o umutlu, o gülümsemelerin, o masumiyetin, çocukların yankılanan sesleri.

gökyüzü hiç bu kadar gri değildi. görmemiştim hiç böyle bir benzerini, gök kubbenin böylesine kendinden nefret edilenini. kıyım kıyım bir acı çöktü kapılarımızın önüne, kan gölüne dönmüştü yamalı asfalttan kara zemin. sanırsın nehir akar oluk oluk, plastik bir top yuvarlanıyor hıdırlıktan aşağı doğru kale dibine. üç kişiydiler, üç kanlı el, paldır küldür geldikleri gibi kayboldular, izleri silindi arkalarından, boyandı basın, unutturuldular, fukara çığlıklarımızı susturdular. ne bir plakası vardı beyaz renonun, nede yüzleri okundu tutanaklara o karanlık yüzlü soysuzluğun.

ve o tutanaklarda kaldı o üç kişinin yoksul sokağımızda katlettiği 12 çocuk resmi. onlar kendi resimlerinde gülen çocukluğumuz, çocuklarımız, bizim yavrularımız, topları yuvarlandı sahipsiz hıdırlık yokuşundan kale dibine, nehir gibi aktı masum kanları,
oluk oluk.

"Ve bugün yorum, yorumcu diye neleri, hangi tipleri ekranlarda izliyor bu millet diye düşününce şöyle başımı ellerimin arasına alıp, eğip adam akıllı önüme kellemi, önce Uğur abim geliyor kan çanağı gözlerimin önüne, ardından o 12 çocuk ve hıdırlık yokuşundan aşağı kale dibine yuvarlanan o çocukların toplarını anımsıyorum şimdi."

Ve nehre düşürüyorum son bir kez daha kara kalemimi.

Uğurlar olsun Abim.
Uğurlar olsun

işte sorarım size
siz ne yaşadınız, ne gördünüz, ne duydunuz

bir kalemim vardı onuda tenime çok gördünüz
bizim kuşak söke söke alırdı hislerini
onlardı nefreti
sevgiyi
başkaldırmayı bildiren
sizdiniz perakendeden tüm onlar dediklerimizi hazırdan edinen
onlardı edinilen
işkence gören
param parça
bir bir yok edilen

oysa sizlerdiniz hiç bir şey olmamış gibi
bu memleket sanki hiç varolmamış gibi
altın bir tepside önlerine sürüp
emperyalist köpeklere peşkeş çektiren

ve
anlata anlata yorulduk
duy ki vurulduk be halkım

unutma bizi

kara kalem

gittiğin yerde yüreğim seninle

2012-01-24T00:16:00.003+02:00

Sana söylemek istediklerimi ve söyleyemediklerimi, yarısı kızımız tarafından kullanılmış olan bu eski defterin boş yapraklarına yazıyorum. Sen gittikten sonra artık bir anlamı varmı, yada neden bugün yazmak için kalemi elime aldım bak onu da bilmiyorum. Ben yokluğunda bile sürekli seni yakınımda tuttum. Günün her dakikası gözlerimin önündeki soyutlanmış boşluğa, senin resmini çiziyorum. Şimdi defterin boş olan sayfalarına sana söylemek istediklerimi yazarken, bir anlamda da beni duyabildiğini iyi biliyorum.

Dedim ya, zamansız bu gidişin, varlığının etkilerini silemedi üzerimden. Ben seni gözlerimin önündeki o boşluğa çizdiğim resminle daima yanımda, ruhumda, kalbimde hissediyorum. Sana dokunuyor, sıcaklığında tıpkı eskisi gibi huzurlu uyuyorum. Bunu kabullenemeyişin trajik esareti olarak görenlere tuhaf bakıyor, anlamın içindeki sevginin ölmek istemediğini, direnmenin ötesinde süre geldiğini anlatmakta ise oldukça zorlanıyorum.

Bu yüzden uzun bir süredir kendime döndüm. Bazen en kalabalık, en gürültülü, şen şakrak ortamlarda dahi uzun uzun dalıp giderim. O anlarımda sürekli aklımın ucunda, yüreğimin gücünde, duygularımın sevabında sen varsın. Çevremde olup bitene olan bu kayıtsızlığımın asıl nedeni, bulunduğum ortamlar halen karanlıkken, sen daima aydınlıksın. Tıpkı adın gibi. Aşkımız gibi.

Şuan sana ait bahçenin mevsimine küsen çiçeklerinin arasında dolaşıyorum. Köklerine düşen kurumuş yaprak ve taçlarını toplarken senin ellerin geliyor aklıma. Hiç üşenmeden nasılda tek tek büyük bir özenle ayıklardın onları. Sonra narin gövdelerinden taçlarına kadar bir bir okşar, bakımlarını tek tek yine sen yapardın. Nergislerini, kasımpatılarını, karanfil ve güllerini, ağacındaki akasyaların renginden bile seni her zaman kıskanırdım. En az kokuları kadar ve sen bunu bilmezdin. Sana ait olan bütün bu bahçenin çiçekleri evlatların gibiydi. Senden sonra renklerinde hüzün var artık. Mevsim şarkıları sustu. Sen gittin, çiçeklerin bana bile küstü. Kanatlı veya yürümüş olsalardı emin ol onlarda gelirdi.

Yavrumuz adına yaşamın döngüsüne olan sadakatim zamanından önce izin vermiş olsa, bende gelirdim ardından.

Tıpkı yüreğim gibi.

Sınama gücün yok senin

O yaşamasız düşlerinin

Uçamayan

Bomboş kalmışken içim

Yüzüme vurmuş esmerliğim

Seni her gün defalarca arıyorum

Seni bu hayatın

Bu şefkatli sessizliğin

Mutlu resimlerinden soruyorum

Hani olur ya

Bir yaprak kıpırtısında

Göz ucumda bir damla

Yüreğimde bir yumru gibi

Çocuk gibi

Sana çırpınıyorum

yoluma, ağaçlarıma, çatıma karlar yağmış lapa lapa

2012-01-22T22:43:00.012+02:00

bundan yıllarca önce,
yaşadığım her düş kırıklığını bir kağıda yazmış.
sonrada yakmıştım.

hayatlarımızın karmaşık birer pazıla dönüştüğünü anladığımız anlar da, çoğumuz bunun onarılması güç, bütünün tekrar yeniden bir resim olamayacağı kırgınlığına kapılırız. bu umutsuzluk bazılarımızı öyle derinden etkilemişdir ki, söylenecek sözlerimiz bile henüz o ilk yutkunmada suskunlaşmışlardır. bazen tarifsiz bu hislere kapıldığım günlerim aklıma geldikçe, yaşam denen yolculuğun nerede başladığı veya ne kadar daha süreceğini bilmemek, belkide en iyisidir diye düşünürüm. oysa yaşanılmış her an ve saniyenin ayrı bir değeri, ayrı bir anlamı vardı. iyi yada kötü, bizim seçimimiz yada değil, demek istiyorum ki, her şeye rağmen burdayız.

ve biri
veya birileri bunun önemini hissettirecek kadar yakınımızda olduğu sürece,
bu hayatta yalnız değiliz.

"tam üç kez bu hayattan ayrılmayı denedim. birinde başarılı oluyordum neredeyse. sonrasında günlerce susmak istiyor insan. günlerce susup, bomboşluğunu taşıyor, öyle bakıyorsun etrafına. yine burdayım ama nasıl der gibi. bunu çoğu insan anlayamaz. anlamak dahi istemez bilirim. çünkü yaşadım. bu yüzden hiç bir şeyin yeteri kadar önemli olmadığını kavrıyorsun. hiç bir şey senin ifaden de yer almıyor biliyorsun. bir yabancıydın, o yabanı bir tek sen yaşıyorsun."

sizler apartmanlara sıkışmışsınız. ne soğuğu hissediyorsunuz adam gibi, ne de arka bahçenizde kırdığınız odunun kıymığı batıyor parmaklarınıza. canı acımazmı insanın sanıyorsunuz. acır tabi. ama tıpkı soğuk gibi acıda gerçektir buralarda. ve buralarda başka bir gerçek daha vardır ki, yokluğun acısı hepsinden beter, hepsinden daha ağır kokar, duygusu ömür boyu kalır en gerçeğinden. adam duygusuz demez sizlere ama bilir acınızda tıpkı mutluluklarınız gibi çabucak gelir, bir çırpıda unutulup gider. buralarda unutamadığınız kıymıklarınız ve soğuk havalarınız vardır, birde sizi hiç terk etmeyen duygularınız, zaman zaman, an içinde sizi, gözlerinizden ele verir.

bana kabus gördüm diyorsun. en büyük kabusun rüyan olduğunu bilmiyorsun. kan ter içinde uyandığında içtiğin bir bardak suyu, yarım yamalak bir köşeye bırakıp, eskimiş rüyalarına sarılıyorsun. otomatiğemi aldın be kardeşim hayatı. kabusu bile kumandanla yattığın yerden zaplıyorsun. sen çatı gürültüsü nedir bilirmisin. rüzgar eser, bir kaç kiremit düşer zıplarsın yerinden. çocuğum uyandımı, ya öcülü korkuları etrafını sardımı, koşarsın baş ucuna, başlarsın üstün körü miyavlamaya. o tekrar uyuduğunda, parmaklarındaki kıymıklarını okşar, salarsın tüm kabuslarını gecenin soğuk koynuna.

ne senden geçerim, ne de kederinden

2012-01-22T22:05:00.000+02:00

nice zamandır kederlere içmemiştim.

nice zamandır kendi kederimin üstünü, el yordamıyla usulca, onu hiç ürkütmeden, uyandırmadan uykusuz rüyalarından, uzanarak ölüm gibi sessizce yanına, sımsıkı sarılıp örtmemiştim.

bilirim

keder

tavada istavrit pişirmesini bilen ellere yakışır derim hep. onun doğup büyüdüğü evlerde nice kederli eller masaya, en leziz istarvit kızartmasını sürerdi. ve işte bu yüzden gülüm herkesin kendi kederi, tıpkı aynadaki yüzümüz gibi kendine benzerdi. havalar açık olmuş, kapalı olmuş ne fark ederdi. kederi yargılamak, bak sende az güzel, bende daha çok yakışan gibi kip lerle lügatını sorgulamak, kimsenin haddine değildir elbet. keder insanın ilkel namusudur, o yabandır. safrası alınmış inleyen kuru dallarıdır. dokunamazsın ki. dokunmaya kıyamazsın ki. hiç açamayacağını bilen bir gül goncasıdır. cesaret edip bir türlü koklayamazsın ki.

"namusuma dokunursan vururum seni" der içilen keder.

bu yüzden gel sen rakıyı ziyan etme, o şair işi, o akşamcı işi, işinin ehline, yani bana gönder gülüm. sen ki yaşayan, kanlı canlı, gülümserken kahkaha seslerinle o tependeki kara bulutlara dokunansın bilirmisin. sen ki en güzel kedersin. karanlığını istesen bir çırpıda aydınlık edensin.

ve bunun şahidi bir tek benim.

kederini bile sen gibi sevenim.

oyun bozan

2012-01-21T22:54:00.004+02:00

bütün o yıllar boyu biz birbirimize aynı masanın karşısındaki iki yüz gibi uzak bırakılmıştık.
ve bütün o yıllar boyu birikenlerimizi özenle saklamış, birbirimizden habersiz sessiz sedasız yaşamalara alışmıştık. biliyormusun; bütün o yıllar boyu isimler değişebilirdi, yüzler, insanlar, hatta sen bile, sen bile değişebilirdin, ben bile değişebilirdim. ama işte yeniden, bir kez daha, bambaşka bir masanın karşısında, hiç değişmemiş gibisin, bütün o yılları yaşamamışız gibi, bıraktığımız yerden, seni görebiliyor, seni hissedebiliyorum.

sen bana bugün bir yalana sığındım diyorsun, bense o yalanın içindeki tutkuya bağımlıydım bütün o yıllar boyu diyorum. ne çok gülmüştük tüm o son sözlerimize biz. tüm o son sözlerdi belkide, bütün o yıllar boyu bizi kendimize yabancı bırakıp, aynı masanın etrafında bugün buluşturan.

saate bakıyorum, gün hayli ilerlemiş ve zaman bizden neleri eskitmiş, neleri peşimizden sürüklemiş, şimdi daha iyi anlıyorum. bütün o yıllar boyu seni ne kadar çok özlediğimi, unutamadığımı anlamak, güzeldi kadın.
güzeldi. çok güzeldi.

mumların yakıldığı geceleri unutmadım hiç bir zaman. biten son şişelerin dibindekilere umur ektiğimiz, dilek tuttuğumuz o anlamlı ilk doğumları hala görür gibi şu yaşlı gözlerim. ve bütün o yıllar boyu ben kendimden bir nebze şüphe etmeden seni sevmeye devam etmiştim. o son sözü işte bu güne saklarken, yüzünde beliren şüpheye gülümsemiş, seni seviyorum demek istemiştim. hiç duydunmu beni. sesim geldimi sana hiç.

ne olur, şimdi söyle bana, gerçekten hiç duydunmu beni. bütün o yıllar boyu yokluğunla nefes alıp verip, senin yokluğunda sen gibi ölüm soluduğumu, duydunmu aşkım.

masada ben, seni seviyorum,
ama yoksun sen.

alışmaya da alışmalı insan

2012-01-21T13:41:00.005+02:00

"sana senden sonralarımı anlatmak istesem, yıkık dökük pencerelerimizden, aralanmış avuç içlerimden, mırıldanan şu yüreğimden, avaz avaz sarsılıp, dizlerinin üstüne çökerdi yoksun dünyam. geçen günleri bir bavula doldursam, anahtarını fırlatsam, gittiğim o yerlere seni de taşısam, kimbilir, son nefesime kadar yanımda kalırdın belki.

kar yağmış evinin önüne. bembeyaz gelinliğini giyinmiş sardunyaların. görsen pek de kibarlar, güneş vurmuş yüzlerine, ne olur gel gör, inanılır gibi değil pırıl pırıllar."

Bazı zamanlarım, genelde evden dışarı adım atmadığım anlarda, uzun saatler, yada günler, dünya ile tüm bağlarımı koparırım. Hayatınızda derin bir iz bırakan kötü bir anıyı, yada o kötü anının içindeki hayatınızın en değerli varlığı, kaybetmişsinizdir. Ve onu düşünmek istemez, onu düşündüren herkesten uzaklaşmayı seçersiniz. Bunu başarabilmek için sadece uzaklaşmış olmanız da kafi gelmez. Odaların içinde veya yakın dışında, kendinize gürültülü ilgi alanları yaratmış olmanız gerekir.

Hiç unutmuyorumda ilk yıllarda sürekli küçük tabureler yapmıştım. Tam yüz yetmişsekiz tane mavi boyalı, kısa bacaklı küçük ama kolay yontulur ahşap dan, minicik tabureler. Kendilerine verebileceğim insanlardan bile çoktular. Sonra evinizin önü müsaaitse, bahçe işine girişirsiniz. İlk başta ne dikeceğinizi kararlaştırmamışsınızdır. Ama siz sürekli toprağı çapanızla saatlerce karıştırıp durursunuz. Odağınız bahçe olmuştur ve o an, ve işte bir tek o an düşünmüyorsunuzdur artık. Çevrenizdeki herkesin sorunu vardır ve sorunlar sizin için dış çevrede düşüncelerinizin imdat koludur adeta. Herkese yardım edersiniz. Ve yine düşünmezsiniz. Herkesi sizden fazla herkes edersiniz.

Hep bekliyorsun, biteceğini, belkide şuan bitirebileceğini sanıyorsun. Beni yanıltan ve şaşırtan hiç bir şeyin artık yaşamımın içinde kalmamış olması, acı tecrübelerimin bir eseri olmalı diye düşünürüm. Bazıları buna sınandığımız gibi bence bol küfürlü laflarından söylenirler. Gariptir. Sınanmak istemeyişimiz, belki daha ahlaklı gelebilir ama anladım ki daha gerçekçi değil. Asıl yalanımız bu olabilirmi. İçimizdeki şu bizi ketumlaştıran, prangalar vuran, beynimizdekini tenimize yakıştıran şu asıl yalancı.

Yolumun üstünde kaç durak daha var bilmiyorum, yada kaç insan, kaç tabure, daha çapalanmayı bekleyen kaç bahçe var bilmiyorum. Şimdilerde yeni yeni ve kısa kısa düşünmeye başladım. Alışıyorum. Hayata kaldığım yerden bir başlangıç yapıp, sessizliğin hareketsiz durgunluğuna, seni tekrar düşünmeye alışıyorum.

"dikkat et kendine üşüme olurmu, sabahları odanı havalandırmayı unutma, tüm odaların güneşliklerini aç aşkım, yuvamızdan ışığımız hiç eksilmesin"

ve o ışıkla ben hayatı, yeniden yakalıyorum.
hemde her sabah.
yeniden doğarak.
yapabilirsem
gülümsüyorum

taburelere, bahçeye ve alışa bilirmi diye çabaladığım
bu sessizliğe.

.

ve biliyor ya

2012-01-21T10:56:00.005+02:00

İçini dolduramadığımız bir zamana, bir yalana, bir duvara yanıyoruz şimdi seninle biz. Bu öylesine bir yangın ki, sözleri tükenmiş, umutları küllenmiş, izleri silinmiş yüreklerimizden. Bir yabancının kollarında yitirilmiş kokularımız bile alev alev sanki şimdi. Duy işte, göz pınarları bile kurumuş tüm o çaresiz gecelerimizin. Uykusuz, ağır ağır geçip gitmekte olan saatlerimizin bile. Yinede üşüyor, üşüyorum diyorsun. Ve sustuğum zaman, sende benimle susuyorsun. Boş ver, aldırma. Üzülme de artık. Ve herkes biraz biraz kendinden giderdi, sende anla bunu artık.

Dün gece rüyamda beyaz papatyalar içinde yürüyorsun. Ve papatyaları yüzüme savuran o bıçkın rüzgarlar, ıslık çalarlarken kulaklarımın yamacında delirmiş ve senin sessizliğin, bu duyumsuz kapanan göz kapaklarımda, soruyorum işte, bu zamansız gidişlerin bedeli neden bana ödetiyorsun. Ve acılar büyürken su yürümüş yapraklarımda, tutuşan bu yaşlı, horlanmış, hırpalanmış bedene, nasıl olurda unut artık deyip, adımı tarif bile edemiyorsun. Ve aldırmıyorum inan. Üzülmüyorum da bak. Anladığım o ki, her ne yaşanmışsa, sende biraz biraz benim gibi, kendinden bırakıp gidiyorsun.

ve biliyor ya

ne çok sevdim kadını ben.

çocukça bir sevgi miydi dersen

halen sarhoşum bak

yaşım 45

halen gözlerimden dökülen.

Onun ismi

Onun resmi

hiçliğin ortasında

2012-01-21T00:48:00.001+02:00

günün birinde hiç de anlamı olmayan, saçma sapan, öylesine sıradan, başkalaşmış, yaşarken uzak duran, bir tek söz, belki bir tek cümleyle bırakıp gideceksin sende beni. tüm o sözlerin sahipleri, tüm o cümlelerin savurganları, tüm o diğerlerinin ahlaklı öngörüleri gibi. hani içimden kopanlara sayıp durduğum şu son zamanlarımı şöyle bir toparlasam, yinede şu içine düşmekte olduğum boşluk, şu kahrolası hiçliğin ortasında yüreğimi burkan, adını yitirmiş olanların sahip oldukları bu sözlük, aklımın ucuna getirip getirip unutmamı söyleyen namertin fısıltıları bile, artık manasızlaşmış, ıssızlaşmış, sunaklarında ketumlaşmış, böylesine paramparça, bir hiçliğin ortasında bir başına. kolaymı sanırsın.

durup durup seni düşünüyorum.
kimi üşüyor, kimi yanmış elleriyle utancını kapatmakta şimdi. yüzüne inen şamarlar gibi ayık kalmaktayım bir sabah daha. ve gün ışıdığında, çıplak dallarım bile buz tutmuş, gözlerimin önündeki şu seyir, şu yabancısı olduğum düşüncelerim bile ahmaklaşmış, bir budalanın içine düştüğü boşluğu sorguluyor. bunu nasıl yapabiliyor, anlamıyorum.

ey başarılarının tutsağı insanlık. ey kudretli iki kelime. ey iki sözcükle yer yurt edindiren, mutluluk sarhoşu, sevinçlerin soytarısı, sen nefretin ve teslimiyetin sureti, gönlümden göçenlerin, kaderim denilenin zayıflık abidesi, sen ki bir ışık, bir umut, bir anlık bir soluk kadar yakındın kendine ve bir hiçliğin ortasında sadece bir kelimesin işte.

hayat
evet hayat

bir hiçliğin ortasında
bu gün seni anlamsızlaştırıyorum.

duvarlar bile susmazken

2012-01-20T22:28:00.000+02:00

o eski günlerde
yüksek gri duvarların içinde, hükümlü damgası yiyen özgürlükler tanımıştım.
tüm tuğlalara kendi kelimelerinden isimler verdiler.
ve onların bir çoğu bu gün aramızda yok.
fakat tuğlalar yer değişmiş, duvarlar dile gelmişti
bu yüzden şiirlere artık kafiye pek yakışmıyor
çünkü o duvarların ardındaki çığlıkların uyumu
şiirlerdeki, anlatımlardaki kafiyeyi küstürdü
ve bu günlerde bizler sadece, tuğla örüp,
duvarları dinlemekle yetiniyoruz.

ve
Tanrı aşkına neler uğruna susuyoruz.

Genelleme yapmak, aslında bir anlamda daha uzağımıza ulaşmakla ilgiliydi.
Ben bunu yapmaya çalışıyorum. Yaşamım boyunca bunda ne kadar başarılı oldum bilemem. Ama eğer bir şeylere karşı tavır, duruş, söz geliştire biliyorsak, çaba sarf etmenin bize hiç bir zararı olmaz diye düşünüyorum. Aksine kaybettiğimiz kafiyeyi tekrar bulabilme umudu doğar kimbilir. Burada anlaşıyor olmamız önemli değildi, esas önemli olan birbirimizi anlıyor olmamızın gerekliliği.

Belkide kendimize sormamız gereken asıl budur. Bunu yapa bilirmiyim. Yani birini anlamak istemeye hazırmıyım. Eğer birini anlamak adına içimizde en ufak bir inanç parçası varsa, ona sıkı sıkıya sarılmalıyız diyorum. Emin olun bu bizi daha fazla biz yapıp, daha bizden kılacaktır.

Yoksa kahrolası şu umudumu, şarap kasemde döndürüp durmamın, kime ne faydası var.
Dökülsün gitsin.

yüzümün gölgeleri

2012-01-20T14:13:00.000+02:00

ona kahkaha attığımı söylüyorum
inanmıyor
gülümsedim desem
yine inanmıyor
durgunlaştım bak
göz çukurlarım bile kurumuş artık görüyormusun

olmadı gibisinden
başını hafifçe sallayıp,
sol eliyle yüzümdeki maskeyi usulca söküp alıyor.

işte sen busun

İnsan iç dünyası ile gerçeklik arasında uçurumlar yaratırmış kendine.

Daha doğrusu yaratmaz da şuna adam akıllı kurgularmış diyelim. Yaşadığı ve var olduğu her iki yerde de aynı anda nefes alıp veriyor olmak, o insan için bir şansmıdır, yoksa tarifi bile keza yorucu bir boşluğun gittikçe enkazınamı dönüşmektedir.

Bilinmez.

Bunun cevabı aslında ne bir şans, nede öylesine bir enkaz.
İnsan nerede olmak istiyorsa, o an oradadır.

.

2012-01-09T22:13:00.002+02:00